سابمارینر در سال ۱۹۵۳ معرفی شد و عملاً مفهوم ساعت غواصی مدرن را تعریف کرد. رولکس آن را برای غواصان حرفه‌ای ساخت، اما طراحی‌اش آنقدر تمیز و متعادل بود که خیلی زود از زیر آب به روی مچ بازیگران، خلبانان و مدیران رسید. هفت دهه گذشته و سابمارینر هنوز معیار طراحی ساعت‌های اسپرت است؛ فرم کلی‌اش تقریباً دست‌نخورده باقی مانده، چون از ابتدا درست طراحی شده بود.

روی مچ، سابمارینر همان حسی را دارد که از ظاهرش انتظار می‌رود: محکم، جمع‌وجور و بدون اضافه. وزنش حضور دارد بدون اینکه سنگینی کند. بزل مدرج وقتی زیر نور جابه‌جا می‌شود، خط باریکی از بازتاب روی اعداد برجسته می‌اندازد. ساعتی که هم با تی‌شرت کار می‌کند، هم با کت.

Datejust در سال ۱۹۴۵ به عنوان اولین ساعت مچی با تقویم خودکار معرفی شد — ساعتی که تاریخ روز را بدون دخالت دست تغییر می‌داد. این نوآوری ساده اما تعیین‌کننده، Datejust را به یکی از ماندگارترین مدل‌های تاریخ ساعت‌سازی تبدیل کرد. دلیل ماندگاری‌اش اغراق تبلیغاتی نیست؛ طراحی‌ای است که هشت دهه بدون تغییر بنیادی دوام آورده و هنوز معاصر به نظر می‌رسد.

روی مچ، Datejust ساعتی است که نه سنگینی آزاردهنده دارد و نه سبکی بی‌اعتبار. وزنش درست به اندازه‌ای هست که حضورش را حس کنید. لنز سایکلوپس روی شیشه، وقتی مچ را برمی‌گردانید تا ساعت را ببینید، تاریخ را واضح و بزرگ نشان می‌دهد — جزئیه‌ای کوچک که در استفاده روزمره تفاوت محسوسی ایجاد می‌کند.

GMT-Master در سال ۱۹۵۵ به سفارش خلبانان Pan American World Airways طراحی شد — ساعتی که باید زمان دو منطقه زمانی را همزمان نشان می‌داد تا خلبان‌ها هنگام عبور از مرزهای جغرافیایی، هماهنگی خود را با برج مراقبت از دست ندهند. نسل دوم، GMT-Master II، این قابلیت را با بزل چرخان ۲۴ ساعته و عقربه مستقل GMT ارتقا داد. ریشه هوانوردی این مدل، هویتی به آن داده که هیچ ساعت دیگری نتوانسته به همین شکل تکرار کند.

روی مچ، GMT-Master II ساعتی است که بیشتر از زمان نشان می‌دهد. بزل دو رنگ سرامیکی فوراً توجه را جلب می‌کند، اما وقتی عقربه چهارم را می‌بینید که مستقل از عقربه ساعت اصلی حرکت می‌کند، درک می‌کنید با یک ابزار واقعی طرف هستید. حس چرخاندن بزل و شنیدن کلیک‌های منظم آن، تجربه‌ای لمسی است که هر بار تکرارش لذت‌بخش است.